Busflits December 2007 - Het zal de volgende keer niet meer gebeuren, beloofd!
Geplaatst op Sunday 23 December @ 18:23:01 GMT+1 door aad
|
Anoniem schrijft "Chillen!
Ze willen het zo graag, het zal en moet echt weer eens....chillen. Lekker uit de "band" springen, alles loslaten en dat hoort met je eigen groepje te gaan. Wanneer iemand ze ziet staan zou je niet denken dat er van de twaalf 5 op een sportclub zitten. Er zijn er enkele die op breakdance zitten en dan zal er nog wel iets leuks bijkomen waar ik ook niets van weet. Losgeslagen jeugd, de beeldvorming dat zo maar op dit groepje kan worden losgelaten. Weer of geen weer altijd lijken ze op die plekken te komen. Jawel een paar volgen dat "extra-aandacht" onderwijs, even er tussen uit om straks weer gemotiveerd terug te kunnen. Enkelen kunnen al bekent zijn bij Justitie en buro Halt.Van deze losgeslagen jeugd zijn er vier die al geruime tijd een werkadresje hebben. Zo verdienen ze zelf ook wat en kunnen zij wat meer zelfstandig zijn of/en iets bijdrage aan thuis. Dat zie je allemaal niet wanneer je hen zo niet kent, wanneer je ze alleen maar dagelijks ergens ziet hangen.
De oorzaken?
Ik zelf wil graag de positieve dingen bij hen zien. Daar moet mijn aandacht en mijn belangstelling tijd voor maken. Hen aanspreken op hun gedrag, jawel dat staat in mijn omschrijving maar dan wil ik dit wel bereiken langs de andere kant. De kant van de mogelijkheden, nog sterker, de kant van hun mogelijkheden. "Waarom heb je dat gedaan? Dat zinnetje heb ik lang niet altijd nodig. Hoe is het zover kunnen komen, dat vind ik belangrijk! De schuldvraag, de fout die gemaakt is, oke dat blijft belangrijk genoeg maar het gevoel, de emotie, de kwaadheid of het gemis dat hier aan voor af ging - dat zoek ik op, dat telt mee.
Risico!
En dan, ja hoor, Frank mogen we volgende week een keer met je mee, we willen chillen. We zijn maar met ons tienen, kan het? Deze groepjes tieners en jongeren ken ik onderhand wel en ik weet ook we dat er een risico bij komt kijken. Maar chillen gaan ze toch wel, anders verdwijnen ze wel onder een viaduct of in een fietstunnel. En dan hoor ik het de volgende dag wel, van henzelf, van de politie en veiligheidszorg, bewoners. Dan maar chillen bij mij denk ik en we spreken wat af. Chillen is ook in december om 22.30 uur met beslagen ruiten heel langzaam door die straat rijden in Drachten waar al die huizen met lichtjes versierd zijn. Kijken of we een kopje warme chocolademelk bij de Brede School kunnen bemachtigen (in ieder geval de stagiere en ikzelf). En natuurlijk; het gaat wel eens fout maar tegelijk ontstaat er dan ook vaak iets goed!
Foutje, bedankt!
Zo prettig vinden ze het dat ze na afloop naar mij toe komen en zich willen verontschuldigen. Soms houden jongens zich ook dan nog stoer maar er worden wel woorden gewisseld. Regelmatig word ik naderhand op straat aangehouden omdat iemand er nog even op terug wil komen. Frank ik beloof je dat het de volgende keer niet meer zal gebeuren! Mag ik nog wel mee de volgende keer, echt waar, dan gaat het goed.
Veilige omgeving!
Op deze momenten heb ik iets bereikt zonder een pilot project, zonder agogische woorden en zonder veroordeling. Zij konden die fouten gewoon maken, ik stuurde ze niet weg. Ze konden falen. Maar mijn avond is helemaal goed door die woorden; echt waar, de volgende keer komt het goed! In die fietstunnel zal dit vast anders zijn afgelopen. In het busje vinden zij veiligheid, saamhorigheid, voor veel van hen is het "hun" plekje geworden. Zo zie ik ze bij mij ook opgroeien, zij leren ook rekening met mij te houden.
Winst!
Op deze logische manier leren zij van-binnen-uit (hun eigen leefwereld en hun eigen leefomgeving) dan ook langzaam rekening te gaan houden met anderen. Zo kan iedere straathoekwerker uiteindelijk mee helpen aan een prettige leefomgeving in de buurt. Onopvallend en misschien moet het juist zo blijven. Want dan kunnen en mogen er fouten gemaakt blijven worden en fouten kunnen hersteld blijven worden zonder last te hebben van een projectmatig einde.
Nog meer winst!
Iedere jongerenwerker die gevraagd wordt om mee-te-chillen moet trots zijn en zich opgelucht voelen want deze jongeren en tieners accepteren jou, anders vragen ze het jou toch niet. Pak deze kans dan ook met beide aan en geef jouw eigen kleur aan deze ontmoeting.
Dit is de laatste busflits van 2007
Mijn werkgever (MOS) en de gemeente (Smallingerland), hartelijk bedankt dat ik op mijn eigen manier aan het werk kan blijven gaan. Dat er ruimte gegeven wordt om elkaar te kunnen vinden en met elkaar te kunnen samenwerken. Fijn dat jullie mij het vertrouwen geven en de vrijheid om als outreached straathoekwerker door de straten van Smallingerland te mogen rijden en tieners en jongeren mag aanspreken en binnen mag halen in het busje. Met jullie en anderen zoals leerplichtambtenaren, verslavingszorgmedewerkers, politie,veilgheidszorg en coopraties heb ik, alweer een jaar, prettig samengewerkt. En dan al die ouders waar ik op bezoek ben geweest, ik waardeer het dat jullie mij iets durven toe vertrouwen. Iedereen een fijn eindejaarsfeest en goed begin toegewenst!
En jullie....we gaan vast nog wel eens chillen in 2008
Frank de Koster, outreached straathoekwerk
Maatschappelijke Onderneming Smallingerland
"
|
| |
Gemiddelde score: 0
Stemmen: 0
|
|
