Busflits 20 december - in 2009 er weer outreachend mee aan het werk gaan.
Geplaatst op Monday 29 December @ 10:40:40 GMT+1 door aad
|
Anoniem schrijft "Wat is dat nu precies outreachend werken op straat?
Voor een hulpverlener die vanuit een verslavingszorginstelling of de jeugdzorg outreachend werkt zal het gedeeltelijk een andere aanpak betekenen. Zij hebben een andere werkwijze, opdracht of invalshoek.
Maar natuurlijk kunnen wij elkaar tegen komen net zoals een buurtagent een vader of moeder of iemand van een woningbouwvereniging.
Als straathoekwerker is het bijna onmogelijk om het zonder empathie te redden. Het is niet altijd gemakkelijk om binnen “hun” leefwereld te komen, geaccepteerd te worden en toch jouw unieke plek vast te blijven houden. Dat is de plek waar tieners en jongeren zich soms aan vast moeten kunnen houden, de plek van betrouwbaarheid en vertrouwen. Maar het is ook de plek waar zij voelen dat betrouwbaarheid en vertrouwen verdiend moeten worden. Wanneer tieners of jongeren hun verhaal niet kwijt kunnen en jij dat zal moeten doen dan hoort dit ook duidelijk te moeten zijn. De klankkleur (gevoel en emotie) moet ook mee naar die anderen! Zo geef ik aan mijn netwerken met het taalgebruik van deze jongeren hun reacties af. Ik zal het niet eerst netjes maken! De boodschap komt anders vaak niet meer goed over. Maar wat niet vergeten mag worden: "Juist in deze tijd is de voorbeeld-functie belangrijk net zoals duidelijkheid!"
En dan heb je goed contact met iemand, ken jij iemand!
Wanneer jij met iemand die (tijdelijke) relatie bent aangegaan dan heb je ook verplichtingen. Wanneer door een opname bij een jeugdgevangenis of bij de jeugdzorg deze jongen of dit meisje uit jouw gezichtsveld verdwijnt dan is het verstandig om vanuit jouw positie als straathoekwerker contact te blijven houden. Zelf merk ik te vaak dat dit niet het geval is, soms na een jaar, wanneer iemand weer terug is pakt men het wel weer op.
Op mijn site heb ik op een pagina het volgende geschreven:
Je leert van elkaar. Zo kom je er ook achter wat positief uitwerkt op anderen en op jezelf. Je ontdekt vanuit jouw ervaringen wat kansen biedt en wat uit kan lopen op falen. Zo leert een straathoekwerk de positieve kansen, “dat wat wel werkt” te gebruiken bij nieuwe situaties. Dit verleden heeft dus echt wel zin om te gaan gebruiken in het heden. Maar ook in het heden blijft het zaak om niet te vervallen in generaliseren en nooit te denken; dat is er weer zo'n groep of daar heb je weer zo iemand. Iedereen die je ontmoet is uniek. Zo ga je dus zelf op zoek en zo ontdek je. En dan kom je ergens je ontmoet die anderen, dat is meer dan jezelf op een standplaats laten zien ergens in het centrum. Je moet zelf op “pad” gaan. Op deze manier werken met de positieve ervaringen van jezelf met anderen, ruimhartig, ontwapenend en uitnodigend ten gunste voor een zelfstandiger leven van de ander. Dat geeft meer positieve kansen bij groepen waar de gemeente of de politie je graag wilt hebben omdat er (over) last is in een buurt. Zo kan begonnen worden om een vertrouwensrelatie proberen op te bouwen. Tieners en jongeren motiveren om zelf iets aan hun situatie te laten doen. Wanneer het nodig is, bijsturen tot aan intensieve ondersteuning met een doorverwijzing (of samen er op af gaan) naar een hulpverleningsinstantie of ander sociaal netwerk.
Toch, ondanks alles wat hier boven geschreven staat heb ik ook wel teleurstellingen meegemaakt. Niet alles is naar wens gegaan. Soms lijkt er zoveel onmacht, dwangmatigheid, verslaving of kwaadheid een rol te spelen waardoor die aanpassingen of verbeteringen gewoon geen kans krijgen. Daarom ook maar de aanhef boven deze busflits: "in 2009 er weer outreachend mee aan het werk gaan". Wie weet!
Iedereen de beste wensen toegewenst voor 2009
Frank de Koster"
|
| |
Gemiddelde score: 0
Stemmen: 0
|
|
