Busflits 13 maart 2009
Geplaatst op Sunday 15 March @ 16:20:46 GMT+1 door aad
|
Anoniem schrijft "En nu die steeds terugkerende verdwijners of verdwijnende terugkeerders nog vasthouden!
Te vaak kom je ze weer tegen in instellingen, in een andere provincie, in een andere zorgomgeving maar steeds zie je ze weer terug. Jawel ze worden wel ouder en ouder ze verdwijnen in de volwassenzorg of verdwijnen uit beeld. Het is voor deze tieners en jongeren een andere tiener- en pubertijd, het is een aan-aaneengesloten periode van opname, ontslag, weglopen en crisis. Het zijn dan ook geen gemakkelijke tieners en jongeren om onder je hoede te nemen. Hun ziekte beeld kan grotendeels kort samengevat bestaan uit gedragsproblemen en persoonlijkheidsproblemen of stoornissen.
Sinds ik bewust voor het werken met tieners en jongeren koos is het probleem van terugkerende verdwijners echt niet veel gedaald. Althans zolang ik mij beperk tot het beeld en de omgevingen waar ik mee te maken heb. In deze tussenliggende periode zijn er al veel symposiums en bijeenkomsten geweest in het land van welzijn en zorg. Regelmatig krijgen beroepskrachten en instellingen een uitnodiging om naar zo'n bijeenkomst te gaan waar ook over deze doelgroep gepraat zal worden.
Het probleem van die terugkerende verdwijners is niet alleen te vinden bij de grote reguliere instellingen maar ook bij jongere instellingen. Het enige dat ik kan doen is proberen uit te leggen hoe ik hier tegen aan kijk. Wanneer ik een instelling bezoek en dit uitleg blijkt dat men vaak gelijk in de verdediging duikt of het onderwerp handig proberen te ontwijken door over de toekomst te beginnen.
Gelukkig valt mij op dat er minder vaak dan voorheen tieners of jongeren worden weggestuurd of ontslagen. Dat is een pluspunt voor veel zorginstellingen en mag dus ook gezegd worden. Maar het probleem waar ik mee blijf zitten zijn die tieners en jongeren die zelf afhaken of opgeven. Voor hen wil ik wel een pleidooi houden!
Omdat ik al zolang actief ben voor het tiener- en jongerenwerk krijg ik ook veel verhalen te horen van tieners en jongeren uit andere provincies. Maar de boodschap die ik van hen krijg is overal gelijk.
We hebben het vaak ook jongeren die met een vastloper te maken krijgen en hiermee naar de hulpverlening gaan. Dan blijkt dat de hulpverlener op dat specifieke moment geen oplossing weet of kan bieden. Of de aangewezen persoon, de hulpverlener van deze jongere is niet aanwezig en moet je maar op een ander moment langs komen. Hier staat heel in het kort het begin van de terugkerende verdwijner. Uitleggen doe ik het niet want iedereen kan wel snappen dat veel jongeren met gedrags- en persoonlijkheidsproblemen er dan al de brui aan geven.
Ik hoor wel eens dat zo'n hulpverlener een tijdje later probeert contact te leggen en als dat niet lukt nou - dan is het over en uit! Van veel jongeren hoor ik dat zij, ondanks dat weglopen en wegblijven, hoopten dat de hulpverlening hen op zou zoeken. Bij henzelf thuis bijvoorbeeld in plaats van zo'n smsje of belletje of briefje. Natuurlijk zijn het regelmatig opvliegende karakters of minder sympathiek uitstralende jongeren maar dat mag toch niets uitmaken?
Er is ook wat voor te zeggen; wanneer iemand niet mee wilt werken dan heeft het weinig zin. Ik zou het liever zien als; wanneer iemand niet mee kan werken dan is er extra zorg nodig. En misschien komen al deze tieners en jongeren daarom steeds weer terug bij de zorginstellingen en uiteindelijk bij de volwassenzorg. Het gaat in iedergeval ook om die extra zorg.
Frank de Koster
Straathoekwerk / Maatschappelijke Onderneming Smallingerland
"
|
| |
Gemiddelde score: 0
Stemmen: 0
|
|
